Binnen de psychosociale begeleiding kijken we iets anders naar de wereld. Niet de praktijk van alledag is actueel, maar hoe we naar de wereld kijken; wat we als goed, mooi en waar beschouwen en of we daarmee in balans zijn. In het dagelijks leven kunnen die waarden voor iedereen anders lijken, maar in de diepte zijn ze veelal universeel. Kunst is —al reflecterend— om die universele waarden te onderscheiden en die vorm te geven op de manier waarop het nu is.
Betekenisgeving
We zijn, als mens, vertellende wezens. Wie we zijn herkennen we in de grote verhalen van de wereld. Wie we zelf zijn geven we in onze eigen persoonlijke verhalen weer die we op verschillende manieren tot uitdrukking kunnen brengen en tastbaar maken.
Met onze verhalen geven we vorm waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan, wat onze verworvenheden zijn en wat nog in het verschiet ligt. Vanuit die perspectieven kijken we naar de dingen die ons overkomen. Zo krijgen levensgebeurtenissen betekenis en worden ze begrijpelijk en hanteerbaar. Zo verwerven van een eigen plek in het grote geheel.
Waar we minder open over zijn is hoe het leven ons kwetsbaar maakt, waar onze frustraties liggen of waar we bang voor zijn. Op sommige kwetsbaarheden rust een taboe, wat schaamte en schuldgevoelens brengt. In het werk, als hulpverlener, zijn dat vaak de ervaringen waar we voor de ander —vol begrip — ruimte vrijmaken, maar die bij onszelf diep verborgen liggen.
Zelfverlies
Onze verhalen zijn creatieve bouwsels. die we voor waarheid en werkelijkheid houden. Met het schikken en herschikken van herinneringen en ervaringen geven we vorm aan onze toekomstverwachtingen. Wat voor ons gevoel minder goed past in het beeld dat wij hebben van onszelf en van de wereld drukken we onbewust naar de achtergrond. Op wat bewust is hebben we invloed, maar wat onbewust leeft is van invloed. Wat ons ongemerkt maar ontegenzeggelijk beïnvloedt dat noemen we dan ons lot
Vooral wanneer we schrikken van wat ons overkomt en angstig zijn voor wat komen gaat, vernauwt onze blik op die realiteit. Je houdt krampachtig vast aan oude beproefde methodes die het gevoel geven op koers te zijn in de onstuimige heftigheid van wat ons nu overkomt. . .
. . . wat je niet altijd bent . . .
Nieuw inzicht
Soms kan het zijn dat de zin van de gebeurtenissen je begrip te boven gaat. Je vraagt je af waarom het juist jou overkomt, en waarom zo onverwacht en wat de betekenis is van dit alles . Je weet niet hoe het nu verder moet. Het besef van het veranderlijke van alles brengt plotseling onzekerheid en angst.
Wanneer de crisis lang aanhoudt, de verliezen groter zijn dan verwacht en de ervaringen dieper aangrijpen dan gebruikelijk, wordt het levensverhaal een probleemverhaal. Het gaat dan vaak over hoe het ooit was en over hoe het eigenlijk had moeten zijn. Je verliest het zicht op wat er werkelijk toe doet, wat je ooit ten diepste voor waar en voor waardevol hield. Hoe zit dat nu?
Kracht van creativiteit . . .