Hulpverlenen bij hulpverlenen

Als hulpverlener geef je veel van jezelf. Je bouwt aan relaties met anderen. Dat vraagt om betrokkenheid, geduld en veerkracht. Een hulprelatie ontwikkelen én bestendigen is waardevol werk – maar het kan ook moeilijk zijn, intensief en uitputtend. Zeker wanneer het herstelproces stroef verloopt of wanneer je aansluiting mist bij  de ander, het systeem of jouw team. Je herkent misschien veel door eigen ervaring met ontwrichtend lijden, of dat van jouw familie of anderen die jou nabij zijn of waren. Soms mis je het aan een luisterend oor, reflectie of uitwisseling, of aan kennis. Dat is hier allemaal te halen. 

Peer-to-peer bij survivors guilt

De meeste cliënten willen vooruit —groeibehoefte ligt immers in de mens besloten, en dat is ook jouw ervaring— en vaak lukt dat ook wanneer je mensen ondersteunt. Groei en vooruitgang geeft het herstelproces een krachtige boost. Anderen lukt dat veel minder goed.  Dan overheerst wanhoop en machteloosheid wat zich kan uiten in frustratie, apathie maar ook weerstand en wrijving. Jij, als begeleider mag dat dan opvangen, steeds opnieuw.

Het is vooral de ambivalentie die je parten speelt. Je bent die negativiteit soms helemaal zat, maar je bent ook begripvol: de ander zit middenin de situatie die  jij zo goed kent en achter je hebt gelaten. Je ervaart een zeurend schuldgevoel,  alsof je hen  in de steek laat, wanneer jij zegt: 'tot hier en niet verder'. Dat maakt het moeilijk grenzen te stellen. Je zou daar graag eens over willen praten. 

Peer-to-peer bij existentiële twijfel

Als hulpverlener voel je de machteloosheid mee. Je zoekt naar oplossingen, je biedt hulp waar het kan, maar je loopt steeds tegen die muur van onvrede op. Niets is goed, niets werkt, niets beklijft en niemand werkt mee. De gevoelde somberheid, onvrede en machteloosheid krijgt ook vat op jou. Wat is de zin van dit alles, vraag je je af. Waar vindt jij eigenlijk begrip en troost voor alles wat jij te dragen hebt? Waar doe je het eigenlijk nog voor? Je overweegt ermee op te houden en  iets anders te gaan doen. Maar je wil ook verder.

Het isolement is moordend. Soms wil je gewoon vrijuit kunnen praten, over wat het werk bij jou losmaakt. Ruimte geven aan wat zich, uit de diepte, aandient —wat het ook is— zonder dat iemand meteen met oplossingen komt.

Peer-to-peer bij compassiemoeheid

Anderen uitnodigen om emoties te voelen vereist dat je jezelf, als begeleider, ook op je gemak voelt met de emoties die er zijn. De ander kan boos worden, huilen of eindeloos lang in stilte vervallen. En jij zit daar maar, de wanhoop is te snijden. Dat kan wel eens ongemakkelijk zijn, zeker wanneer je je geconfronteerd ziet met gebeurtenissen en gevoelens die je zelf heel goed kent, maar waar je liever niet (meer) aan denkt. 

Met je collega's, vrienden of familie heb je het er niet over.  Ervaringen delen met cliënten is nog steeds  'not done' en er is vaak geen ruimte om gevoelens van onzekerheid te delen, binnen de machocultuur die de zorg soms ook kan zijn.  Soms heb je gewoon even de behoefte aan een luisterend oor zonder een waardeoordeel over hoe jij je werk doet. 

Peer-to-peer bij grenzeloosheid

Je loopt vast in je werk maar misschien ook wel in je privéleven en je weet niet hoe het verder moet. Je vindt de situatie ingewikkeld. Je vindt het lastig om je grenzen aan te geven en goed voor jezelf op te komen. Jouw emotionele zelfzorg laat eigenlijk al heel lang te wensen over.  Je neemt je twijfels mee naar huis wat spanning geeft als je wil gaan slapen. Misschien zijn daar nare dingen gebeurd waar je last van hebt, en die je ook weer meeneemt naar je werk. 

Je ervaart een onbestemd gevoel van verdriet; soms overspoelend op onhandige momenten waarin je jouw emoties juist niet kunt gebruiken. Soms kun je je tranen nauwelijks bedwingen. Je zou graag eens met iemand willen praten die weet wat het is en die herkent wat jij voelt. 

Voel je welkom !

Zomaar een greep waar begeleiders van mensen met ingewikkelde problemen mee te maken kunnen krijgen. Veel hulpverleners of hun familie hebben zelf ook ervaring met ontwrichtende levensgebeurtenissen, of daar nu hulp voor gezocht werd of niet. Die ervaring vormt vaak de motivatie om in de zorg te gaan werken. Die dubbelrol kan immers helpend maar ook confronterend zijn. Soms neem je je werk mee naar huis  — of van huis naar werk — en laat het je niet meer los. 

Dan kan het enorm helpen als wij eens met je meekijken en samen reflecteren, ieder vanuit de eigen levenservaring met moeilijke of misschien wel ontwrichtende momenten. Ervaringskennis bij je werk kan soms ook innerlijke twijfel oproepen. Wat deel je wel en wat deel je niet, waar trek je jouw grenzen?  Twijfel kan ontstaan bij grote problemen, maar natuurlijk ook gewoon bij kleine acties die je — achteraf gezien— misschien graag anders had willen doen. 

Of je nu op zoek bent naar een gesprek of twee om even op een andere manier te kijken, of een wat langer of intensiever begeleidingstraject, je bent van harte welkom!